Το Φεστιβάλ Δίβρης, το γνωστό μας Divris Fest, για 4η συνεχόμενη χρονιά έδωσε στο μικρό ορεινό χωριό μας μια δυνατή ανάσα ζωντάνιας μέσα στο καλοκαίρι. Και ειδικά φέτος… ε, το παραδεχόμαστε: ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Μετά την περιπετειώδη χρονιά του 2024 και τις αλλαγές στις εκδηλώσεις, η ανυπομονησία φαινόταν στα μάτια όλων — κι όταν ήρθε η στιγμή, ήταν σαν ολόκληρη η Δίβρη να περίμενε να ξαναπάρει μπρος. Το προγραμματισμένο διήμερο (που τελικά έγινε τριήμερο) λόγω της προβολής της βραβευμένης ταινίας-ντοκιμαντέρ «Karibu» της Belle Arte Lamia, φιλοξένησε πάνω από 40 καλλιτέχνες: εικαστικούς, μουσικούς, ομιλητές, κινηματογραφιστές και αθλητές. Ένα παζλ ανθρώπων και δράσεων που έδεσε όμορφα και γέννησε ένα φεστιβάλ χορταστικό, πολύμορφο, από εκείνα που σέβονται τον επισκέπτη και τον κάνουν να θέλει… κι άλλο.

Κι ενώ η επίσημη έναρξη θα γινόταν Παρασκευή 29 Αυγούστου, εμείς είπαμε να το ανοίξουμε από Δευτέρα 25, σχεδόν αυθόρμητα — από την ανάγκη του κόσμου να ζήσει κάτι όμορφο όσο περισσότερο γίνεται. Έτσι, το διήμερο έγινε εφταήμερο, κι από νωρίς η Δίβρη άρχισε να γεμίζει: οικογένειες κατασκηνωτών από Τετάρτη, επιτυχημένη προβολή του «Karibu» την Πέμπτη, και μια αίσθηση πως το χωριό «φουσκώνει» από ζωή. Την Παρασκευή όλα ήταν έτοιμα. Ο κόσμος κατέφτανε από νωρίς, το Goat Bar στη βρύση των πλατανιών είχε πάρει μπροστά, οι δρόμοι είχαν κλείσει και το parking στα Αλώνια γέμιζε σαν νερό που βρίσκει ρυάκι να κυλήσει. Το εργαστήρι String Art της Κατερίνας Τσούμα, τα μαθήματα τοξοβολίας, και ύστερα οι μουσικές που άρχισαν να ξεχύνονται από παντού: πρώτα οι 540 Μοίρες, μετά οι OtraRota και τα Κανάρια, και στο τέλος ο Λεωνίδας Μπαλάφας με την τρέλα και την ενέργειά του, μέχρι αργά τη νύχτα. Το Σάββατο,το χωριό ήταν γεμάτο από άκρη σε άκρη. Σκηνές, παρέες, άνθρωποι από κάθε μεριά της Ελλάδας — από νησιά, μεγάλες πόλεις, μέχρι και την Πρέβεζα. Η αίσθηση ήταν σαν να είχε ανοίξει η Δίβρη την αγκαλιά της και να τους χωρούσε όλους. Pilates το πρωί, ομιλία για το ουτοπικό εγχείρημα του Στείρι, και μετά ξανά μουσικές: Common People, Balothizer, Stixoima, Fundracar, κι ένα ηλεκτρονικό πάρτι με Code Response & Afroditi για κλείσιμο. Η νύχτα έπεσε βαριά, αλλά ζεστή, με εκείνη την αίσθηση του «είμαστε όλοι εδώ». Ξημερώσαμε γεμάτοι. Γεμάτοι από αυτό που ζήσαμε, από αυτό που μας έδωσαν οι καλλιτέχνες, αλλά κυρίως από αυτό που δημιουργήσαμε όλοι μαζί. Γιατί το Φεστιβάλ Δίβρης δεν είναι ένα φεστιβάλ της σειράς. Είναι μια υπόσχεση 365 ημερών στον τόπο μας. Είναι για τους «έτσι» και τους «αλλιώς». Για τη γιαγιά τη Ζωίτσα, για τον παππού τον Σάββα, για όσους μεγάλωσαν εδώ κι όσους έρχονται κάθε χρόνο να νιώσουν μέρος της ιστορίας. Φέτος, πάνω από 1600 επισκέπτες, πάνω από 90 σκηνές, και πάνω από 25 εθελοντές έβαλαν το χέρι τους για να στηθεί αυτή η γιορτή. Κι έτσι, η Δίβρη — αυτή η μικρή κουκίδα στον χάρτη — βρέθηκε ξανά στον φεστιβαλικό χάρτη της Ελλάδας, όχι τυχαία, αλλά γιατί το άξιζε.

 

Ραντεβού στα επόμενα.

Μπαμπουκλής Φάνης